ایران آینده و گفتگوی درباره آینده ایران، تنها مسیر گفتگو و امکانی برای هممسئلگی است
دکتر کیومرث اشتریان در یادداشتی که اخیراً منتشر شده است، بر لزوم ایجاد فضا برای گفتگو درباره سیاست آزادی تاکید کردهاند.
اما نکته اینجاست که آیا سیاست آزادی، همان درّ نایابی است که ما برای خروج از وضعیت انسداد گفتگو و امکان گفتگوهای ملی نیاز داریم؟به زعم نگارنده این سطور، سیاست آزادی و اساساً این مفهوم ما را هممسئله نمیکند و به دنبال آن گفتگوهای دامنهدار، واقعی و موثری صورت نمیگیرد.
چون فارغ از اختلاف نظرات بسیار میان کلانروایتهای جامعه ایران درباره آزادی، جایگاه و اولویت و تقدم و تأخر آزادی نسبت به مفاهیمی دیگر مانند عدالت، توسعه، پیشرفت، انسجام اجتماعی و…نیز محل اختلاف نظر است.
اما آن پرسشی که میتواند به پاسخها، گمانهها و احتمالات مختلف که از منظر و زاویه دید کلانروایتهای متنوع جامعه و نیروهای سیاسی اجتماعی و …مطرح میشود فرصت بروز و ظهور دهد و فضایی برای گفتگوهای دامنهدار و جدی ایجاد کند، مسئله ایران آینده است؟
مهم نیست که پاسخ شما به این پرسش چیست و مهم نیست که پاسخ شما چقدر به پاسخ دیگران شبیه است و یا با آنها فاصله دارد. مهم این است که ذیل این پرسش میتوانیم با هم گفتگو کنیم و ایدههای مختلف را صورتبندی کنیم.
صورتبندی گفتگوها و تنظیم و تدوین آنها با رویکردی همدلانه و دلسوزانه برای آینده ایران، میتواند مبدا شروع فکر نو برای ایجاد تغییر باشد و این مهم تنها در زمانه جمهوری اسلامی ایران ممکن است که از جمله معدود نظامات سیاسی بعد از تجربه بیش از بیست و نه دوره حکومتی پس از ورود مادها به این فلات از ۳۸۰۰ سال پیش است که هم قدرت متمرکز مرکزی را دارد، هم بر مرزها تفوق داشته و اقوام را در نسبت با کل همراه کرده است و هم از یک دودمان و طایفه قومی نژادی برنیامده است. همین وجوه میتواند امکان خلق یک وحدت را در این سرزمین و در این برهه تاریخی فراهم کند. اتفاقا این روزهای پرتلاطم، زمان خوبی برای شروع گفتگو درباره ایران آینده و آینده ایران است…
